Dlaczego psy gonią za ogonami?

Kto może rozgryźć psy? W jednej chwili drzemią na kanapie, w następnej wirują w kółko, próbując złapać ogony. Chociaż z pewnością zabawne może być obserwowanie, jak twój psi przyjaciel staje się wirującym derwiszem, możesz zechcieć się trochę wyłapać, aby znaleźć przyczynę jego wirów.

To może być nuda lub może być medyczny powód niezwykłych zwrotów akcji twojego psa.

Możliwe powody ścigania ogona

Szczenięta często gonią ogony, ponieważ myślą, że ogony są zabawkami. (Zdjęcie: Sigma_S / Shutterstock)

Istnieje wiele powodów, dla których psy mogą ścigać ich ogony, informuje serwis Site Rachel Malamed, DVM, DACVB. „Zawsze staramy się najpierw zbadać przyczyny medyczne, ale czasami istnieją jednocześnie przyczyny medyczne i behawioralne”.

Problemy medyczne z tyłu - świąd i ból w regionie dolnym mogą powodować, że psy gonią ogony, mówi Lynn Buzhardt, DVM, z VCA Hospitals. Mówi, że mogą ścigać, gdy mają wewnętrzne pasożyty, takie jak tasiemce.

„Ściganie ogona występuje również wtedy, gdy pies swędzi wokół tylnego końca z powodu zewnętrznych pasożytów, takich jak pchły lub alergie pokarmowe. Ponadto dyskomfort w okolicy ogona z powodu uderzonych gruczołów odbytu lub problemów neurologicznych wpływających na kręgosłup ogonowy często powoduje, że psy skubią ich ogony. ” Dlatego tak ważna jest wizyta u weterynarza.

Wysoki poziom cholesterolu - w małym tureckim badaniu naukowcy odkryli, że psy o wyższym poziomie cholesterolu częściej gonią za ogon niż młode o niższym poziomie. Weterynarz dr Marty Becker mówi: „Psy mogą gonić za ogony, ponieważ wysoki poziom cholesterolu zablokował przepływ hormonów mózgowych kontrolujących nastrój i zachowanie. Badanie sugeruje, że zwiększenie wysiłku może pomóc zmniejszyć ściganie ogona”.

Problemy behawioralne - Twój pies może gonić za ogonem z powodu problemów związanych z lękami, takich jak zaburzenia kompulsyjne lub zachowania związane z przemieszczaniem się, mówi Malamed. „Zachowanie związane z przemieszczeniem jest normalnym zachowaniem, które występuje poza normalnym kontekstem i może być związane z określonym wyzwalaczem lęku”. Mówi, że miała jednego psiego pacjenta, który ścigałby jego ogon za każdym razem, gdy jego właściciele się przytulali. Inny gonił jej ogon w odpowiedzi na konkretny dźwięk.

Pogoń za ogonem może również stać się zachowaniem kompulsywnym, ponieważ nie ma określonego wyzwalacza i może zakłócać codzienne czynności twojego psa. Niektóre rasy są bardziej podatne na określone zachowania kompulsywne. Według WebMD: „Owczarki niemieckie wydają się być podatne na kompulsje ścigania ogonów. Czasami nawet gryzą i gryzą ogony, gdy je„ łapią ”, powodując wypadanie włosów lub poważne obrażenia”.

Daj swojemu psu dużo stymulacji psychicznej i fizycznej, aby był szczęśliwy. (Zdjęcie: oneinchpunch / Shutterstock)

Nuda - gdy niektóre psy nie mają wystarczającej stymulacji fizycznej lub psychicznej, znajdują sposoby na zabawę lub uwolnienie swojej butelkowanej energii. Może to obejmować wirowanie w kółko, podążanie za ich ogonami.

„Jeśli pies jest znudzony, sfrustrowany lub ma stłumioną energię, może to objawiać się zachowaniem polegającym na ściganiu ogona lub innymi mniej pożądanymi zachowaniami” - mówi Malamed. „Jeśli pies nie ma wystarczającego wzbogacenia, ćwiczeń lub spędza długie okresy czasu w domu samotnie lub w zamknięciu, ten rodzaj zachowania może być oznaką stresu. Leczenie obejmuje zwiększenie złożoności środowiska, ograniczenie lub uniknięcie zamknięcia, więcej interakcji z ludźmi / psami i innymi zajęciami. ”

Zachowanie zwracające uwagę - tak jak małe dzieci zachowują się (w dobry i zły sposób) dla dorosłych, którzy zwracają na nie uwagę, niektóre psy dowiadują się, że się śmiejemy lub wołamy, gdy zaczyna się ściganie ogona. „Jeśli pies zostanie nagrodzony werbalną pochwałą lub ekscytującą reakcją publiczności, może być motywowany do ponownego wykonania tego zachowania”, mówi Malamed.

„Ściganie za ogonem może być zabawne i samowzmacniające, a im więcej praktyk behawioralnych jest praktykowane, niezależnie od przyczyny, tym bardziej jest ono wzmacniane. Po zidentyfikowaniu jako zachowanie przyciągające uwagę, najskuteczniejszym sposobem na zatrzymanie tego zachowania to przestać nagradzać go uwagą, konsekwentnie ignorując zachowanie ”. Pamiętaj tylko, aby dać swojemu psu wiele sposobów na wzbudzenie sympatii i uwagi, gdy nie goni ogona.

Głupota szczeniaka - Szczenięta mogą gonić ogony, ponieważ właśnie je odkryły. „Hej! Spójrz na tę głupią rzecz! Myślę, że się z nią pobawię”. Młode psy mogą myśleć, że ich ogony są zabawkami i jest to faza, którą zwykle wyrastają w miarę starzenia się, pisze Buzhardt.

Co mówi nauka

Zespół francuskich, kanadyjskich i fińskich badaczy dokładnie przyjrzał się genetycznym, środowiskowym i innym osobistym czynnikom historii, które mogą mieć wpływ na ściganie ogonów u psów. Przebadali 368 psów z czterech ras (bulterierów, miniaturowych bulterierów, owczarków niemieckich i bulterierów Staffordshire), pytając właścicieli o ich osobowości, zwyczaje i pochodzenie.

Odkryli, że ścigacze ogonów często byli zabrani matkom we wcześniejszym wieku, zwykle pozostawiając matki w wieku siedmiu, a nie ośmiu tygodni. Psy, które otrzymywały suplementy diety, rzadziej goniły ogony niż te, które nie otrzymywały witamin ani minerałów. Badanie wykazało, że ścigającym ogonem brakuje niektórych składników odżywczych, zwłaszcza witaminy B6 i witaminy C.

Łowcy ogonów zwykle mieli inne obsesyjne zachowania, takie jak „transowe zamrożenie”, lizanie, kręcenie i strzelanie w niewidzialne muchy lub światła. Zneutralizowane kobiety rzadziej gonią za ogonami, co sugeruje badaczom, że hormony jajników odgrywają rolę.

Odkryli również, że ścigacze ogonów są bardziej nieśmiałe i mniej agresywne w stosunku do ludzi (rzadziej szczekają, warczą lub gryzą). Mieli też więcej fobii hałasu, szczególnie jeśli chodzi o fajerwerki.

Badanie, zatytułowane „Skutki środowiskowe kompulsywnego ścigania ogonów u psów”, zostało opublikowane w czasopiśmie PLOS One.

Co robić

Po pierwsze, upewnij się, że nie ma powodu medycznego lub kompulsywnego zaburzenia za gonieniem twojego zwierzaka.

„Jeśli zachowanie jest stosunkowo niewielkie, a lekarz weterynarii wyklucza ból i / lub ZO, rodzice zwierząt domowych powinni przerwać wszelkie zachowania związane z ściganiem ogonów i przekierować swojego psa na inną aktywność / zachowanie”, mówi Dana Ebbecke, doradca ds. Zachowań w American Society for the Centrum Zapobiegania Okrucieństwu wobec Zwierząt (ASPCA).

„Rodzice zwierząt domowych powinni skonsultować się z certyfikowanym profesjonalnym konsultantem ds. Zachowań w celu humanitarnej modyfikacji tych zachowań. Jeśli istnieją wspólne prekursory ścigania ogonem (takie jak coś stresującego w środowisku), powinny przewidzieć te prekursory i albo zmienić coś w środowisku, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo, że takie zachowanie wystąpi lub zacznie trenować alternatywną odpowiedź na bodźce, które skłaniają do ścigania ogona. ”

Podobne Artykuły