Czy koty zawsze lądują na nogach?

Prawdopodobnie słyszałeś, że koty zawsze lądują na nogach, ale podczas gdy koty mają niezwykłe zdolności przeciwdziałania grawitacji, nie zawsze bezpiecznie przybijają do lądowania.

Przez większość czasu spadający kot ląduje na nogach, ale wysokość upadku kota odgrywa rolę w tym, jak prawdopodobne jest wyprostowanie się i pochłonięcie wstrząsu lądowania bez obrażeń.

Wrodzona zdolność kota do zmiany orientacji ciała podczas upadku nazywana jest odruchem prostującym i jest widoczna u kociąt w wieku 3 tygodni. Do 7 tygodni ta umiejętność jest w pełni rozwinięta.

Fizyka spadającego kota

Francuski naukowiec Etienne Jules Marey przetestował odruch w 1890 r., Upuszczając kota i używając chronografu, aby uchwycić do 60 kolejnych klatek na sekundę upadku kota. Później mógł obserwować w zwolnionym tempie, jak kot zaczął zmieniać równowagę w momencie, gdy zaczął się upadek.

Aparat przedsionkowy w uchu wewnętrznym kota działa jak jego kompas równowagi i orientacji, dzięki czemu zawsze wie, która jest góra. Gdy spadający kot określi, która część jego ciała powinna być skierowana do góry, obraca głowę, aby zobaczyć, gdzie wyląduje.

Następnie do gry wchodzi kręgosłup kota. Koty mają unikalną strukturę szkieletową składającą się z pozbawionego obojczyka i niezwykle elastycznego kręgosłupa z 30 kręgami (ludzie mają 24). Kręgosłup kota pozwala mu skorygować swoją pozycję podczas swobodnego spadania.

Gdy plecy wyginają się w łuk, kot ustawia przed sobą przednie stopy, przy czym przednie łapy znajdują się blisko twarzy, aby uchronić go przed uderzeniem. Kiedy ląduje, stawy nóg przenoszą ciężar uderzenia.

Podobnie jak latające wiewiórki, koty mają niski stosunek objętości ciała do masy, co pozwala im spowolnić prędkość podczas upadku.

Nie wszystkie upadki są równe

Zdolność kota do wyprostowania się w powietrzu i bezpiecznego wylądowania na nogach jest z pewnością imponująca, ale niektóre upadki mogą być niebezpieczne - a nawet śmiertelne - dla kota.

Zazwyczaj koty spadające z większej wysokości, takie jak więcej niż pięć pięter, mają zwykle mniej poważne obrażenia niż te spadające z zaledwie kilku pięter. Dłuższy swobodny opad daje kotom więcej czasu na wyprostowanie się i prawidłowe ułożenie ciała.

W 1987 roku Animal Medical Center w Nowym Jorku przeprowadziło badanie kotów, które spadły z wysokich budynków. Podczas gdy 90 procent zwierząt przeżyło, większość doznała poważnych obrażeń, ale koty, które spadły z wysokości od siedmiu do 32 kondygnacji, były mniej narażone na śmierć niż te, które spadły z dwóch do sześciu kondygnacji.

Aby zabezpieczyć kota, dowiedz się, jak możesz chronić swojego kota przed syndromem wieżowca.

Paradoks maślanego kota

Tak jak kot prawie zawsze ląduje na nogach, pesymistycznie przyjmuje się, że masło tostowe zawsze wyląduje masłem.

Toast oczywiście nie ma odruchu prostującego, więc jego tendencję do lądowania po stronie masła można przypisać temu, że zwykle spada pod kątem, a większość stołów do jadalni ma około wysokości talii. Dlatego, gdy toast z masłem ześlizguje się z talerza, może uderzyć tylko o pół obrotu przed uderzeniem o podłogę.

Paradoks maślanego kota powstaje, gdy zastanowisz się, co by się stało, gdybyś przymocował kawałek masła tostowego do grzbietu kota, a następnie upuścił kota.

Zgodnie ze sztucznym paradoksem upadek kota będzie wolniejszy, gdy zbliży się do ziemi, a zwierzę zacznie się obracać. W końcu zatrzyma się, ale unosi się nad ziemią, gdy nieustannie obraca się od strony kocich stóp do strony maślanej.

Aby dowiedzieć się więcej o tym, jak koty się poprawiają podczas upadku, obejrzyj wideo poniżej.

Zdjęcie: (kot rysunkowy) Wikimedia Commons

Więcej historii kotów na stronie:

  • 14 zdjęć kotów w akcji
  • 8 świetnych sztuczek kota uchwyconych przed kamerą
  • Chroniąc twojego kota przed syndromem wieżowca

Podobne Artykuły