9 niezwykłych faktów na temat rodzimych pszczół Ameryki Północnej

Wszyscy wiemy, że pszczoły są niesamowite. Bez tych zapylaczy ludzie i wiele innych stworzeń głodowałby na śmierć. Ale pszczół jest tak wiele, że większość z nas nie zdaje sobie sprawy, w tym ogrom różnorodności. W samej Ameryce Północnej istnieje ponad 4000 gatunków rodzimych pszczół. A z taką różnorodnością przychodzą niezwykle fajne dziwactwa i zachowania. Fotograf Clay Bolt udaje się w podróż, by udokumentować wszystkie pszczoły Ameryki Północnej, i natknął się na kilka fascynujących faktów.

Dostarczył nam garść najfajniejszych rzeczy, których nauczył się podczas swojej pracy z tymi owadami. Od feromonów, które działają jak peleryny-niewidki, po jaja, które wykluwają się w uporządkowany sposób w gnieździe, po pszczoły, które konkurują z europejską pszczołą miodną jako najbardziej wydajne zapylacze, przygotuj się na otwarcie oczu na pszczoły.

1. Wbudowane grzejniki

Vosnesensky's Bumble Bee ( Bombus vosnesenskii ), San Francisco

Wiosną nowa trzmielowa królowa wysiaduje jaja w małym gnieździe słomy, podobnie jak ptak-matka. Umieszczając brzuch na jajach, jest w stanie kontrolować ich temperaturę, przyspieszając rozwój swoich młodych. Po wykluciu się jaj i pojawieniu się larw, będzie nadal utrzymywać ciepło swoich córek, dopóki nie osiągną wystarczającego wieku, aby opuścić gniazdo na pożywienie. Aby utrzymać jaja w pozycji siedzącej tak długo, jak to możliwe, najpierw buduje mały woskowany garnek wypełniony słodkim nektarem obok gniazda, z którego może popijać, aby nie musiała zbyt często opuszczać młodych.

2. Płaszcze niewidzialności

Male Cuckoo Bee (Nomada sp), Chatanooga, Tennessee

Po kopulacji samca pszczoły z kukułki z rodzaju Nomada przenosi „pelerynę niewidzialności” feromonów do swojego partnera, który pozwala jej wślizgnąć się niezauważony do gniazda jej gatunku pszczoły żywicielskiej. Wejścia do samotnych gniazd pszczół są wyłożone unikatową sygnaturą chemiczną, która służy jako rodzaj systemu wykrywania intruzów dla niechcianych gości. Jednak samica pszczoły z kukułką może przejść bez problemu dzięki temu wyjątkowemu prezentowi od swojego partnera.

3. Nocny lot

Nocna pszczoła potu (Megalopta sp), góry Kanuku, Gujana

Większość pszczół lata w ciągu dnia. Jednak kilka gatunków Ameryki Północnej (np. Pszczoła potowa, Lasioglossum texana) jest w stanie nawigować w świetle księżyca i gwiazd, co pozwala im zbierać pyłek i nektar z nocnie kwitnących roślin, takich jak wiesiołek. Gatunki nocne, takie jak pokazana tu latająca pot Ameryka południowoamerykańska, mają powiększone proste oczy zwane ocelli (3 małe oczy wyśrodkowane między większymi złożonymi oczami), które pomagają im poruszać się przy bardzo niskim poziomie oświetlenia.

Jeśli chodzi o mechanikę latania, nowe badanie rzuca światło na to, w jaki sposób stosunkowo małe skrzydła pszczół mogą utrzymywać ciała w locie. Pszczoły mają małe strumienie powietrza podobne do tornada, które tworzą się na krawędziach skrzydeł, zwanych wirami krawędzi krawędzi (LEV). „Początkowo wszyscy myśleli, że to magiczne rozwiązanie, którego szukaliśmy. Ludzie czcili wiry i zakładali, że muszą być odpowiedzialni za dodatkową windę ”- powiedział New Scientist Mostafa Nabawy z University of Manchester, główny autor badania. „Zamiast tego stwierdziliśmy, że LEV oznaczają, że skrzydło może latać pod znacznie większym kątem natarcia bez przeciągania” - powiedział Nabawy.

Wiry powietrza na krawędzi skrzydła pomagają pszczołom ostro skierować skrzydła w kierunku nieba, poprawiając przepływ powietrza nad skrzydłem. Ten ostrzejszy kąt daje pszczołom wystarczającą siłę do latania.

4. Budzenie

Pszczoła o rozłożystych nogach ( Megachile melanophaea ), Madison, Wisconsin

Pszczoły wycinane są w wąskich, rurkowatych gniazdach, które matka wyściela liśćmi. Zazwyczaj pszczoły wykluwają się od wejścia (ostatnie złożone jaja) do tylnej części gniazda, aby wszyscy mogli wyjść w uporządkowany sposób. Czasami młoda pszczoła może zbyt długo „spać”, blokując wyjście i powodując korki dla pozostałych partnerów. Kiedy tak się stanie, towarzyszka gniazda, która jest w kolejce, da jej sennemu rodzeństwu delikatny szczypanie na końcu brzucha, jako wskazówkę, że czas się obudzić i ruszyć.

5. Zawieszony sen

Oset długonogie pszczoły ( Melissodes desponsa ), śpiące na nawłoci.

Samotne pszczoły, jak można się domyślać po ich nazwie, nie żyją w koloniach jak pszczoły miodne. Ponieważ nie ma wspólnego domu, do którego można by powrócić, wiele samotnych gatunków, takich jak oset długonogie pszczoły, odpoczywa w nocy, zaciskając swoje żuchwy na odrobinie roślinności. Po znalezieniu odpowiedniego miejsca do odpoczynku o zmierzchu pszczoła wejdzie w stan zawieszonej animacji aż do następnego ranka, kiedy ciepło słońca umożliwi mu latanie jeszcze raz. Jest to cecha, którą nadal mają niektóre starożytne przodki osy pszczół w rodzinie Sphecidae.

6. Przodkowie osy

Beewolf ( Philanthus gibbosus ) trzyma pod brzuchem pot pszczoły ( Lasioglossum pilosum ), po czym transportuje ją z powrotem do gniazda jako sparaliżowane, żywe pożywienie dla swoich młodych.

Co było pierwsze, pszczoły czy osy? Wielu biologów ewolucyjnych uważa, że ​​pszczoły są zasadniczo linią os zbierających pyłek, które pochodzą bezpośrednio od grupy drapieżnych os z rodziny Crabronidae. Osy z tej rodziny - na przykład pszczoły - często odwiedzają kwiaty w poszukiwaniu owadów, by nakarmić swoje młode. Schwytana ofiara jest często pokryta pyłkiem, gdy jest karmiona młodą osą. Na początku stanowiło to dodatkowe źródło białka dla młodych os, ale z czasem jeden lub więcej gatunków zaczęło karmić swoje młode ścisłą dietą pyłkową. Doprowadziło to ostatecznie do powstania owadów, które obecnie nazywamy pszczołami. Pszczoły żywią się wyłącznie nektarem i pyłkiem i wykorzystują włosy o unikalnym kształcie, zwane scopa, które pozwalają samicy zbierać pyłek dla jej młodych.

7. Pszczoły bezżądłowe

Beinging Bee ( Trigona sp ) z gór Kanuku, Gujana

Wszystkie pszczoły nie produkują miodu - takiego, który lubimy mieć na naszym toście. Większość ludzi zna pszczoły miodne i ich zdolność do pobierania nektaru kwiatowego - poprzez niesamowity proces biologiczny - i przekształcania go w pyszny miód. Jednak większość gatunków pszczół jest samotna lub ma bardzo ograniczony charakter społeczny, co oznacza, że ​​nie muszą gromadzić zapasów łatwo dostępnej żywności dla stale rosnącej kolonii. Podczas gdy wiele samotnych pszczół miesza trochę substancji miodopodobnej z niewielką ilością pyłku dla swoich młodych, prawdziwy miód jest wytwarzany tylko przez kilka gatunków pszczół z rodziny Apidae, w tym pszczoły miodne i różnorodną grupę znaną jako pszczoły bezżądłowe. Pszczoły bezżądłe są również hodowane na miód w wielu regionach tropikalnych na świecie.

8. Wydajne zapylacze

Południowo-wschodnia pszczoła jagodowa ( Habropoda laboriosa )

Rodzime pszczoły zasługują na większe uznanie za produkcję żywności, którą lubimy każdego dnia. Czy wiesz, że pszczoły miodne nie zawsze są najbardziej wydajnymi zapylaczami rodzimych upraw północnoamerykańskich, takich jak jagody i kabaczek? Pyłek jagodowy jest mocno trzymany w pylnikach kwiatu, co bardzo utrudnia pszczołom miodnym dostęp do niego. Trzmiele i wyspecjalizowane gatunki, takie jak południowo-wschodnia pszczoła jagodowa, używają techniki znanej jako zapylanie brzęczenia lub sonikacja w celu uwolnienia tego pyłku. Aby to zrobić, pszczoły odczepiają mięśnie latające i wibrują je w szybkim tempie, usuwając pyłek i powodując, że spada on z kwiatu borówki na ich ciała. Szacuje się, że produktywna pszczoła borówki południowej odwiedzi aż 50 000 kwiatów w ciągu swojego życia, co spowoduje produkcję gdzieś w okolicy 6000 jagód. Nieźle jak na małą pszczołę!

9. Zagrożone owady

Zardzewiała łatana trzmiela ( Bombus affinis ). Sfotografowany w Madison, WI

Podczas gdy w Ameryce Północnej żyje około 4000 gatunków rodzimych pszczół, wiele z nich ma poważne kłopoty z powodu różnych czynników, w tym utraty siedlisk i stosowania pestycydów, takich jak neonikotynoidy. W wielu przypadkach pestycydy nie zabijają bezpośrednio pszczół zapylających, ale robią to pośrednio, wpływając na ich zdolność do rozmnażania lub magazynowania tkanki tłuszczowej, co powoduje powolną śmierć. Tragicznym przykładem poważnego upadku pszczoły z Ameryki Północnej jest zardzewiała łata trzmiela ( Bombus affinis ), której liczba spadła o 87 procent w ciągu ostatnich 15 lat. Ta piękna trzmiel i inne blisko spokrewnione gatunki zostały nałożone wewnętrznym patogenem, który został wprowadzony do Ameryki Północnej, kiedy trzmiele importowane z Europy w celu zapylenia pomidorów szklarniowych uciekły w dziczy i zetknęły się z dzikimi pszczołami. Trzmiel Franklin ( Bombus franklini ), krewny zardzewiałej łaty trzmieli, na którą ten patogen również miał wpływ, nie był obserwowany od 2006 roku.

Nota edytora: Ta historia została zaktualizowana od czasu jej pierwotnej publikacji w listopadzie 2014 r.

    Podobne Artykuły