9 interesujących faktów na temat Nilu

Nil jest jedną z najsłynniejszych rzek w dowolnym miejscu na naszej planecie, i słusznie. Podczas gdy wszystkie rzeki są ważne dla ludzi i dzikiej przyrody, którzy mieszkają w pobliżu, Nil wydaje się szczególnie duży, zarówno dosłownie, jak i w przenośni.

Oto kilka powodów, dla których ta rzeka jest tak wpływowa - i interesująca.

1. To najdłuższa rzeka na ziemi.

Nil płynie na północ przez około 6 650 kilometrów (4 132 mil), od wielkich afrykańskich jezior przez pustynię Sahara, po czym opróżnia się do Morza Śródziemnego. Przebiega przez 11 krajów - Tanzanię, Ugandę, Rwandę, Burundi, Demokratyczną Republikę Konga, Kenię, Etiopię, Erytreę, Sudan Południowy, Sudan i Egipt - i odprowadza 3, 3 miliona kilometrów kwadratowych (1, 3 miliona mil), czyli około 10% kontynentu afrykańskiego. (Mapa po prawej, złożona z zdjęć satelitarnych NASA, rozciąga się od jeziora Wiktorii do delty Nilu.)

Nil jest powszechnie uważany za najdłuższą rzekę na Ziemi, ale ten tytuł nie jest tak prosty, jak się wydaje. Oprócz samego pomiaru, zależy to również od tego, jak zdecydujemy, gdzie każdy zaczyna się i kończy, co może być trudne w dużych, złożonych systemach rzecznych.

Naukowcy mają tendencję do przechodzenia przez najdłuższy ciągły kanał w systemie, ale wciąż może to pozostawiać miejsce na dwuznaczności. Na przykład Nil jest tylko nieco dłuższy niż Amazonka, aw 2007 r. Zespół brazylijskich naukowców ogłosił, że dokonał ponownej oceny Amazonki i stwierdził, że ma ona długość 6800 km (4225 mil), detronizując w ten sposób Nil. Ich badania nie zostały jednak opublikowane, a jak zauważa LiveScience, wielu naukowców jest sceptycznie nastawionych do jego metod. Źródła Nilu są nadal uważane za najdłuższą rzekę świata, według źródeł z ONZ do Księgi Rekordów Guinnessa, chociaż Amazon ma również wiele superlatyw, w tym największą na świecie rzekę pod względem objętości, ponieważ posiada około 20% Słodka woda na ziemi.

2. Jest więcej niż jeden Nil.

Widok Tis Abay, czyli Blue Nile Falls, w Etiopii. (Zdjęcie: Alberto Loyo / Shutterstock)

Dolny Nil historycznie zalał latem, co zaskoczyło wczesnych Egipcjan, zwłaszcza że prawie nigdy nie padało tam, gdzie mieszkali. Wiemy jednak teraz, że Nil, mimo że jest jedną rzeką w Egipcie, zasilany jest przez bardziej deszczowe miejsca na południu, a jego hydrologia jest napędzana przez co najmniej dwa „reżimy hydrauliczne” w górę rzeki.

Nil ma trzy główne dopływy: Biały Nil, Niebieski Nil i Atbara. Nil Biały jest najdłuższy, zaczynając od strumieni, które wpływają do jeziora Wiktorii, największego jeziora tropikalnego na świecie. Pojawia się jako Nil Wiktorii, a następnie przemierza podmokłe jezioro Kyoga i wodospad Murchison (Kabalega), zanim dotrze do jeziora Albert (Mwitanzige). Kontynuuje na północ jako Albert Nil (Mobutu), później staje się Górskim Nilem (Bahr al Jabal) w Sudanie Południowym i łączy się z rzeką Gazelle (Bahr el Ghazal), po której nazywa się Biały Nil (Bahr al Abyad). W końcu staje się „Nilem” w pobliżu Chartumu w Sudanie, gdzie spotyka się z Błękitnym Nilem.

Biały Nil płynie równomiernie przez cały rok, podczas gdy Niebieski Nil pasuje każdego lata do kilku dzikich miesięcy. Wraz z pobliską Atbarą jej woda pochodzi z wyżyn Etiopii, gdzie wzory monsunowe powodują, że obie rzeki zmieniają się między letnim potokiem a zimowym strumieniem. Biały Nil może być dłuższy i stabilniejszy, ale Niebieski Nil dostarcza prawie 60% wody, która dociera do Egiptu każdego roku, głównie w okresie letnim. Atbara dołącza później z 10% całkowitego przepływu Nilu, z których prawie wszystkie przybywają między lipcem a październikiem. To właśnie te deszcze co roku zalewały Nil w Egipcie, a ponieważ erodowały lawy bazaltowe w drodze z Etiopii, ich woda okazała się szczególnie cenna w dole rzeki.

3. Ludzie spędzili wieki, szukając jego źródła.

Znak głosi najdalsze źródło Nilu w lesie deszczowym Nyungwe w Rwandzie. (Zdjęcie: Jose Cendon / AFP / Getty Images)

Starożytni Egipcjanie czcili Nil jako źródło życia, ale nieuchronnie owiany był tajemnicą. Odbywałoby się to także przez stulecia, ponieważ wyprawy wielokrotnie nie znajdowały swojego źródła, a Egipcjanie, Grecy i Rzymianie często udaremniali region zwany Sudd (w dzisiejszym Sudanie Południowym), gdzie Nil tworzy rozległe bagno. To podsycało mistyczną rzekę i dlatego klasyczna sztuka grecka i rzymska czasami przedstawiała ją jako boga z ukrytą twarzą.

Błękitny Nil najpierw porzucił swoje tajemnice, a wyprawa ze starożytnego Egiptu mogła nawet prześledzić go z powrotem do Etiopii. Źródło Białego Nilu okazało się jednak znacznie bardziej nieuchwytne, pomimo wielu starań o jego odnalezienie - w tym szkockiego odkrywcy Davida Livingstone'a, który został uratowany z jednej misji w 1871 r. Przez walijskiego dziennikarza Henry Mortona Stanleya, poprzez słynny cytat „Dr. Livingstone, Zakładam?" Europejscy odkrywcy dopiero niedawno odkryli Jezioro Wiktorii, a po śmierci Livingstone'a w 1873 roku Stanley był jednym z wielu, którzy pomogli potwierdzić jego powiązanie z Nilem, wraz z licznym wschodnioafrykańskim przewodnikiem i odkrywcą Sidim Mubarakiem Bombajem.

Jednak poszukiwania jeszcze się nie zakończyły. Biały Nil zaczyna się jeszcze przed Jeziorem Wiktorii, choć nie wszyscy zgadzają się, gdzie. Jest rzeka Kagera, która wpada do jeziora Wiktorii z jeziora Rweru w Burundi, ale również otrzymuje wodę z dwóch innych dopływów: Ruvubu i Nyabarongo, które wpływają do jeziora Rweru. Nyabarongo jest również zasilane przez rzeki Mbirurume i Mwogo, które powstają w Rwandyjskim lesie Nyungwe, a niektórzy wymieniają to jako najdalsze źródło Nilu.

4. Dziwny objazd na pustyni.

Ten obraz w prawdziwym kolorze, uchwycony przez satelitę Terra NASA, pokazuje „Wielki Zakręt” Nilu w Sudanie. (Zdjęcie: Jacques Descloitres, MODIS Land Rapid Response Team / NASA / GSFC)

Po upartym popychaniu na północ przez większość swojego biegu, Nil robi zaskakujący zwrot w środkowej części Sahary. Z głównymi dopływami w końcu zjednoczonymi, przez chwilę płynie na północ przez Sudan, a następnie gwałtownie skręca na południowy zachód i zaczyna odpływać z morza. Trwa to w ten sposób przez około 300 km (186 mil), jakby wracał do Afryki Środkowej zamiast Egiptu.

Oczywiście w końcu wraca na właściwe tory i przepływa przez Egipt jako jedna z najbardziej znanych i wpływowych rzek na Ziemi. Ale dlaczego najpierw zajmuje tak duży objazd? Znany jako „Great Bend”, jest to jedna z kilku cech spowodowanych ogromną podziemną formacją skalną o nazwie Nubian Swell. Powstały w wyniku podniesienia tektonicznego przez miliony lat, wymusił tę dramatyczną krzywą i utworzył zaćmę Nilu. Gdyby nie stosunkowo niedawne podniesienie przez Nubijski Swell, „te skaliste rzeki rozciągnęłyby się szybko dzięki ściernemu działaniu Nilu obciążonego osadami”, zgodnie z geologicznym przeglądem przeprowadzonym przez University of Texas w Dallas.

5. Jego błoto pomogło ukształtować ludzką historię.

Ten widok satelitarny podkreśla kontrast między zieloną roślinnością wzdłuż Nilu a otaczającą Saharą. (Zdjęcie: Jacques Descloitres, MODIS Rapid Response Team / NASA Goddard Space Flight Center)

Gdy wieje do Egiptu, Nil przekształca pokos Sahary wzdłuż jego brzegów. Ten kontrast jest widoczny z kosmosu, gdzie widać długą, zieloną oazę obejmującą rzekę wśród otaczającego ją ponuro opalonego krajobrazu.

Sahara to największa gorąca pustynia na Ziemi, mniejsza tylko od naszych dwóch pustyń polarnych, i to nie lada wyczyn, aby ją zmienić w ten sposób. Dzięki sezonowemu napływowi wody z Etiopii Dolny Nil historycznie zalał latem, zanurzając pustynną glebę w równinie zalewowej. Ale woda nie poskromiła samej Sahary. Nil przyniósł również tajny składnik: cały osad, który zebrał po drodze, głównie czarny muł erodowany przez Błękitnego Nilu i Atbarę z bazaltu w Etiopii. Te muliste wody powodziowe napływały do ​​Egiptu każdego lata, a następnie wysychały i pozostawiały cudowne czarne błoto.

Rzeka Nil prowadzi długą, wąską oazę przez Saharę. (Zdjęcie: Mirko Kuzmanovic / Shutterstock)

Stałe ludzkie osady po raz pierwszy pojawiły się na brzegach Nilu około 6000 p.n.e., zgodnie z non-profit Ancient History Encyclopedia (AHE), a do 3150 r.p.n.e. osady te stały się „pierwszym rozpoznawalnym państwem narodowym na świecie”. Szybko rozwinęła się złożona i odrębna kultura i przez prawie 3000 lat Egipt pozostanie najważniejszym narodem w świecie śródziemnomorskim, napędzany wodą i żyzną ziemią, którą otrzymywał jako dar od Nilu.

Egipt został ostatecznie podbity i przyćmiony przez inne imperia, ale pomimo upadku nadal kwitnie dzięki pomocy Nilu. Obecnie jest domem dla prawie 100 milionów ludzi - z których 95% mieszka w odległości kilku kilometrów od Nilu - co czyni go trzecim najbardziej zaludnionym krajem w Afryce. A ponieważ roi się on także od czasów świetności, takich jak skomplikowane piramidy i dobrze zachowane mumie, nadal odkrywa starożytne sekrety i chwyta współczesną wyobraźnię. Wszystko to byłoby prawie niemożliwe na tej pustyni bez Nilu, a biorąc pod uwagę rolę, jaką Egipt odegrał w rozwoju cywilizacji, Nil wpłynął na historię ludzkości w sposób, w jaki wpłynęło niewiele rzek.

6. To także raj dla dzikiej przyrody.

Hipopotam ziewa na Nilu. (Zdjęcie: Mathias Sunke / Shutterstock)

Ludzie są tylko jednym z wielu gatunków, które polegają na Nilu, który przepływa (i wpływa) na różnorodne ekosystemy na jego biegu. Bliżej górnego biegu Białego Nilu rzeka bije różnorodne tropikalne lasy deszczowe pełne roślin takich jak drzewa bananowe, bambus, krzewy kawy i heban, by wymienić tylko kilka. Dociera do mieszanych lasów i sawanny dalej na północ, z rzadszymi drzewami i większą ilością traw i krzewów. W porze deszczowej staje się rozległym bagnem na równinach sudańskich, zwłaszcza legendarnym Suddem w Sudanie Południowym, który rozciąga się na prawie 260 000 km kwadratowych (100 000 mil kwadratowych). Roślinność zanika, gdy płynie na północ, w końcu prawie zanika, gdy rzeka przybywa na pustynię.

Jedną z najbardziej znanych roślin Nilu jest papirus, turzyca kwitnąca w wodzie, rosnąca jako wysokie trzciny w płytkiej wodzie. Są to rośliny, które starożytni Egipcjanie znani robili z papieru (i od których pochodzi angielskie słowo „papier”), a także tkaniny, sznury, maty, żagle i inne materiały. Kiedyś była to wspólna część rodzimej roślinności rzeki i chociaż wciąż rośnie naturalnie w Egipcie, jest podobno dziś mniej powszechna na wolności.

Zarośla papirusu rośnie wzdłuż Nilu Wiktorii w Ugandzie. (Zdjęcie: Oleg Znamenskiy / Shutterstock)

Podobnie jak w przypadku roślin, zwierzęta żyjące w Nilu i wokół niego są zdecydowanie zbyt liczne, aby odpowiednio je tutaj wymienić. Na przykład jest tu wiele ryb, w tym okoń nilowy, a także kolce, sumy, węgorze, ryby-pysk, lungfish, tilapia i tigerfish. Wzdłuż rzeki żyje także mnóstwo ptaków, a jej wody są również istotnym zasobem dla wielu migrujących stad. Według danych WWF Delta Nilu jest „jedną z najważniejszych na świecie tras migracji ptaków”.

Nil obsługuje także kilka dużych gatunków zwierząt, takich jak hipopotamy, które kiedyś były powszechne wzdłuż znacznej części rzeki, ale obecnie w większości zamieszkują Sudd i inne mokradła w Sudanie Południowym. Istnieją również żółwie o miękkich skorupach, kobry, czarne mamby, węże wodne i trzy gatunki jaszczurek monitorujących, które podobno mają średnio 1, 8 metra długości. Być może jednak najbardziej znaną fauną na rzece jest krokodyl nilowy. Według Encyklopedii Britannica zamieszkują one większą część rzeki i są jednym z największych gatunków krokodyli na Ziemi, dorastając do 6 metrów długości.

7. Było domem dla boga krokodyla i miasta krokodyli.

Piramidy w Gizie w pobliżu brzegów Nilu, na zdjęciu około 1900 r. (Zdjęcie: Archiwum Hultona / Getty Images)

Gdy starożytny Egipt rósł wzdłuż Dolnego Nilu, znaczenie rzeki nie zostało utracone przez jego mieszkańców, którzy uczynili go głównym tematem ich społeczeństwa. Starożytni Egipcjanie znali Nil jako Ḥ'pī lub Iteru, co znaczy po prostu „rzeka”, ale nazywano go również Ar lub Aur, co znaczy „czarny”, na cześć życiodajnego błota. Prawidłowo widzieli to jako źródło życia i odegrało to kluczową rolę w wielu najważniejszych mitach.

Na przykład Droga Mleczna była postrzegana jako niebiańskie zwierciadło Nilu i wierzono, że bóg słońca Ra prowadzi swój statek przez nią. Uważano, że ucieleśnia boga Hapi, który błogosławił ziemię życiem, a także Ma'at, który reprezentuje koncepcje prawdy, harmonii i równowagi, zgodnie z AHE. Było to również związane z Hathor, boginią nieba, kobietami, płodnością i miłością.

Krokodyle nilowe to największe drapieżniki słodkowodne w Afryce. (Zdjęcie: Johan Swanepoel / Shutterstock)

W jednym z popularnych mitów bóg Ozyrys zostaje zdradzony przez zazdrosnego brata Seta, który oszukuje go, by położył się w sarkofagu udając, że jest to dar. Ustaw następnie uwięził Ozyrysa w środku i wrzucił go w Nil, który zabrał go do Byblos. Ciało Ozyrysa w końcu znajduje jego żona, Izyda, która go odzyskuje i próbuje przywrócić go do życia. Set interweniuje jednak, kradnąc ciało Ozyrysa, krojąc je na kawałki i rozrzucając je po całym Egipcie. Izyda wciąż tropi każdy kawałek Ozyrysa - z wyjątkiem jego penisa, który zjadł krokodyl nilowy. Właśnie dlatego krokodyle były kojarzone z bogiem płodności, jak wyjaśnia Sobek, AHE, a to wydarzenie było postrzegane jako katalizator, który uczynił Nil tak płodnym. Z powodu tej historii, AHE dodaje, każdy zjedzony przez krokodyla w starożytnym Egipcie „był uważany za szczęściarza w szczęśliwej śmierci”.

Cześć dla krokodyli nilowych była szczególnie silna w starożytnym mieście Shedet (obecnie nazywanym Faiyum), położonym w oazie Faiyum na południe od Kairu. To miasto było znane Grekom jako „Crocodilopolis”, ponieważ jego mieszkańcy nie tylko czcili Sobka, ale także czcili ziemską manifestację boga: żyjącego krokodyla o imieniu „Petsuchos”, który pokryli biżuterią i trzymali w świątyni, zgodnie z do The Guardian. Kiedy zmarł jeden Petsuchos, rolę tę przejął nowy krokodyl.

8. Może to być okno na prawdziwy podziemny świat.

Oprócz podziemnego świata starożytnej egipskiej mitologii, Nil może również utrzymywać tajemnice o bardziej dosłownym podziemnym świecie. (Zdjęcie: Sergey73 / Shutterstock)

Według AHE Ozyrys nie mógł powrócić do życia bez całego ciała, więc zamiast tego stał się bogiem umarłych i panem podziemnego świata. Nil był postrzegany jako brama do zaświatów, strona wschodnia reprezentowała życie, a strona zachodnia uważana była za ziemię umarłych. Mimo że rzeka obfituje w starożytne powiązania z duchowym podziemiem starożytnego Egiptu, współczesna nauka sugeruje, że może również służyć jako okno do bardziej namacalnego podziemnego świata: płaszcza Ziemi.

Trwa debata na temat wieku Nilu, ale pod koniec 2019 r. Zespół naukowców stwierdził, że drenaż Nilu jest stabilny przez około 30 milionów lat - lub pięć razy dłużej niż wcześniej sądzono. Innymi słowy, jeśli podróżowałbyś wzdłuż Nilu w epoce oligoceńskiej, jego przebieg byłby niesamowicie podobny do trasy, którą znamy dzisiaj. Wynika to z powodu stabilnego gradientu topograficznego wzdłuż ścieżki rzeki, jak wyjaśnili naukowcy, który najwyraźniej utrzymywał się na stałym poziomie przez prądy krążące w płaszczu, warstwie gorącej skały pod skorupą Ziemi.

Zasadniczo ścieżka Nilu była utrzymywana przez cały czas przez pióropusz płaszcza, który odzwierciedla przepływ rzeki na północ, jak sugerują badania. Pomysł, jak pióropusze płaszczowe kształtują topografię na powierzchni, nie jest nowy, jak podkreśla magazyn Eos, ale ogromna skala basenu Nilu może oświetlić tę relację jak nigdy dotąd. „Ponieważ rzeka jest tak długa, oferuje wyjątkową okazję do zbadania tych interakcji w skali całego krajobrazu”, powiedział jeden z autorów badania Eosowi. I w oparciu o to, co Nil może ujawnić na temat płaszcza poniżej, może to pomóc naukowcom w użyciu go i innych rzek jako „okien do podziemnego świata”, jak to ujął Gizmodo, potencjalnie rzucając nowe światło na wewnętrzne funkcjonowanie naszej planety.

9. To się zmienia.

Widok Tamy Asuańskiej uchwycony przez astronautę na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. (Zdjęcie: NASA)

Ludzie pozostawili swój ślad wzdłuż Nilu od tysiącleci, ale ostatnio dynamika nieco się zmieniła. Jedna wielka zmiana nastąpiła w 1970 r. Wraz z ukończeniem wysokiej tamy w Asuanie, która powoduje, że rzeka w południowym Egipcie tworzy zbiornik o nazwie Jezioro Nasera. Po raz pierwszy w historii dało to ludziom kontrolę nad życiodajnymi powodziami na Nilu. Według „Encyclopedia Britannica” oferuje „ogromne korzyści dla gospodarki Egiptu”, ponieważ woda może być teraz uwalniana tam, gdzie i kiedy jest najbardziej potrzebna, a ponieważ 12 turbin tamy może wytwarzać 2, 1 gigawata energii elektrycznej.

Tama również zmieniła Nil w negatywny sposób. Na przykład czarny muł, który oswoił Saharę, jest teraz w dużej mierze zatrzymany za tamą, gromadząc się w zbiorniku i kanałach zamiast płynąć na północ. Według National Geographic namuł kiedyś wzbogacał i powiększał Deltę Nilu, ale teraz kurczy się z powodu erozji wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego. Britannica dodaje, że zapora doprowadziła również do stopniowego spadku żyzności i produktywności nadrzecznych pól uprawnych, zauważając, że „coroczne stosowanie w Egipcie około 1 miliona ton sztucznych nawozów jest niewystarczającym substytutem 40 milionów ton mułu, które były wcześniej składowane rocznie przez powódź na Nilu ”. Podobno od delty populacje ryb podobno spadły z powodu utraty składników odżywczych po dostarczeniu przez muł nilowy.

Sudan ma również niektóre starsze tamy wzdłuż dopływów Nilu, takie jak Zapora Sennar Niebieskiego Nilu, która została otwarta w 1925 roku, lub Zapora Khashm el-Girba w Atbara, która została otwarta w 1964 roku. projekt w Etiopii wzbudził nowe obawy dotyczące zaopatrzenia w wodę na dalszych etapach.

Wielka Etiopska tama renesansowa, przedstawiona tutaj w grudniu 2019 r., Ma być największą elektrownią wodną w Afryce, gdy będzie w pełni funkcjonalna. (Zdjęcie: Eduardo Soteras / AFP / Getty Images)

Położona nad Błękitnym Nilem wielka etiopska tama renesansowa (GERD) o wartości 5 miliardów dolarów jest budowana od 2011 roku i oczekuje się, że wygeneruje 6, 45 gigawata po pełnym uruchomieniu w 2022 roku. To może mieć ogromne znaczenie dla Etiopii, gdzie około 75% ludzi nie ma dostępu do energii elektrycznej, a sprzedaż nadwyżki energii elektrycznej sąsiednim krajom może przynieść krajowi miliard dolarów rocznie.

Jednak aby zapewnić te korzyści, tama będzie musiała zatrzymać wiele wody, która w przeciwnym razie popłynęłaby do Sudanu i Egiptu. Wzbudziło to niepokój w tych krajach, z których oba są już podatne na niedobory wody, biorąc pod uwagę skalę projektu. Zapora stworzy zbiornik ponad dwukrotnie większy od jeziora Mead - największego zbiornika w USA, utrzymywanego za tamą Hoovera - i ostatecznie pomieści 74 miliardy stóp sześciennych wody z Błękitnego Nilu, zgodnie z Yale Environment 360. Wypełnienie zbiornik może trwać od pięciu do 15 lat.

„Podczas tego okresu napełnienia przepływ świeżej wody z Nilu do Egiptu może zostać zmniejszony o 25%, przy utracie jednej trzeciej energii elektrycznej wytwarzanej przez Wysoką Tama w Asuanie”, naukowcy donieśli w czasopiśmie GSA Today, czasopiśmie opublikowanym przez Geological Society of America. Wiele osób w Egipcie obawia się, że zapora ograniczy także zaopatrzenie w wodę długo po zapełnieniu zbiornika, pogłębiając inne problemy związane ze wzrostem populacji, zanieczyszczeniem wody, osiadaniem ziemi i zmianami klimatu, a także ciągłą utratą mułu w Asuanie.

Widok Nilu na południowym przedmieściu Kozz Kozzika. (Zdjęcie: Amir Makar / AFP / Getty Images)

Egipt, Etiopia i Sudan poczyniły niewielkie postępy pomimo prawie dziesięciu lat negocjacji w sprawie przerw i przerw, chociaż osiągnęły wstępne porozumienie na spotkaniu w styczniu 2020 r. Według Egypt Today był to „przełom” w długotrwałym sporze, a trzy kraje prowadzą teraz rozmowy uzupełniające w nadziei, że w końcu umocnią „kompleksowe, oparte na współpracy i trwałe porozumienie”.

To obiecujące, chociaż kraje mają wiele szczegółów do wypracowania. Ponadto, jak wskazały badanie GSA Today, dylemat, jak dzielić się malejącą wodą wśród szybko rosnących populacji, będzie trwał bez względu na to, co stanie się z tymi negocjacjami. Zauważa, że ​​zarówno Etiopia, jak i Sudan zaproponowały więcej tamy na Nilu, a przy około 400 milionach ludzi żyjących w krajach wzdłuż Nilu - z których wielu już doświadcza suszy i niedoborów energii - istnieje duża szansa, że ​​jeszcze więcej wody będzie musiało pozostać w górę rzeki w nadchodzącym lat

Słońce zachodzi nad Białym Nilem w Ugandzie. (Zdjęcie: Rod Waddington [CC BY-SA 2.0] / Flickr)

Trudno przecenić znaczenie Nilu dla ludzi i dzikiej przyrody w całym dorzeczu. Pomimo utrzymywania swojej ścieżki przez miliony lat i pomimo wszystkiego, co widziały już od naszego gatunku w ciągu ostatnich kilku tysiącleci, napotyka obecnie niespotykaną presję ze strony działalności człowieka na całej swojej drodze. To tylko jeden system rzeczny, ale jako jedna z najbardziej znanych i wpływowych dróg wodnych na Ziemi, symbolizuje coś jeszcze większego od siebie: wzajemne powiązania. Ludzie polegają na niezliczonych rzekach na całej planecie, ale jeśli ciągle zawodzimy je, gdy mają kłopoty - nawet duże, kultowe rzeki, takie jak Nil - prawdopodobnie powinniśmy oczekiwać od nich tego samego.

Podobne Artykuły