11 zaskakujących faktów dotyczących indyków

W każde Święto Dziękczynienia wielu Amerykanów gromadzi się wokół stołu w celu zapiekanek, żurawiny i, oczywiście, indyka. Biorąc pod uwagę, że jest to element tak powszechnie obchodzonych wakacji, można by pomyśleć, że dużo wiemy o tym ptaszku. To, co wiemy, jest jasne: indyk pożera, jest zdecydowanie pyszny, a dzieci mogą z łatwością go narysować, śledząc rękę. Ale czy wiemy, czy wszystkie indyki pożerają? Co z tego, jak indyki zaczęły być nazywane indykami? I czy te ptaki naprawdę potrafią latać? Czytaj dalej, aby uzyskać odpowiedzi na te pytania i nie tylko.

1. Indyk prawie na pewno pochodzi od Turcji. Istnieją co najmniej dwie potencjalne teorie na temat tego, jak Turcja ma swoją nazwę, i obie dotyczą kraju Turcja i nieprzyjemnego zwyczaju Brytyjczyków z tamtej epoki. Pierwsza teoria sugeruje, że skoro ptaki były pierwotnie sprzedawane przez kupców za pośrednictwem Konstantynopola (obecnie Stambuł), Brytyjczycy nazywali je „turcją coq”, mimo że ptak faktycznie pochodzi z Ameryki Północnej i Meksyku. W tamtym czasie Brytyjczycy mówili o wszystkim, co pochodzi ze Wschodu, o pochodzeniu z Turcji, w tym dywanach tureckich (dywaniki perskie), mące z indyka (mąka indyjska) i torebkach z indyka (torby dywanowe z Węgier).

Druga teoria głosi, że Europejczycy już lubili jeść perliczkę, ptaka z Afryki, który wygląda trochę jak indyk. Perliczki były również sprzedawane przez tureckich kupców. Kiedy więc Europejczycy zaczęli kolonizować Amerykę i wpadli na tego rodzimego dzikiego indyka, być może postanowili użyć nazwy, która według nich najlepiej pasowała do wyglądu ptaka.

Tak czy inaczej, ten amerykański ptak ma swoją nazwę ze względu na skojarzenia z innymi miejscami na kuli ziemskiej, a trend ten utrzymał swoją nazwę w innych krajach. W Rosji i Polsce nazwa indyka tłumaczy się na „ptak Indii”, podczas gdy kraje arabskie nazywają go „indyjskim kogutem”. Jak zatem nazywają indyka w Turcji? „Hindi” jako skrót dla Indii.

2. Benjamin Franklin tak naprawdę nie sugerował, aby indyk został koronowany na narodowego ptaka Stanów Zjednoczonych. Ta drobna ciekawostka z indyka jest często omijana, ale w większości jest to nieporozumienie z listem, który Franklin napisał do swojej córki w 1784 roku. Nie chodziło o to, że Franklin uważał, że indyk powinien być narodowym ptakiem, ale po prostu byłby lepszym wyborem niż łysy orzeł. Orzeł, twierdził Franklin, był „ptakiem o złym charakterze moralnym” ze względu na swoją naturę padlinożercy. Indyk, zdaniem Franklina, był bardziej odpowiednim symbolem dla USA z dwóch powodów. Po pierwsze Franklin lubił to, że był to ptak znaleziony tylko w obu Amerykach, a Franklin uważał indyka za „ptaka odwagi”, który „nie zawahałby się zaatakować grenadiera brytyjskich strażników, który powinien założyć, że zaatakuje jego podwórze na czerwonym płaszczu ”.

Indyki domowe zostały wyhodowane w celu uzyskania białych piór. (Zdjęcie: Bearok / Shutterstock)

3. Indyki mogą być dość agresywne, szczególnie w okresie godowym. Oczywiście powodem, dla którego indyk nie pomyślałby dwa razy o zaatakowaniu czerwonego płaszcza, jest fakt, że samce indyków bardzo ciężko pracują, aby zaimponować kobietom. Tak więc zaatakowanie znacznie większego zwierzęcia - powiedzmy istoty ludzkiej - prawdopodobnie przyniosłoby kurę ich marzeń. Indyki zaatakowały samochody, przewoźników pocztowych, a nawet własne odbicia.

4. Indyki dzikie i domowe to ten sam gatunek. Pomimo różnych nazw, indyki domowe i dzikie są nadal gatunkiem Meleagris gallopavo . Jest tak, ponieważ genetycznie rzecz biorąc ptaki są w zasadzie takie same. Jednak podobieństwa na tym się kończą. Według Departamentu Zasobów Naturalnych Południowej Karoliny rdzenni Amerykanie, Majowie i Aztekowie mniej więcej udomowili ptaka, zanim pojawili się Europejczycy. Jedną z kluczowych różnic między dwoma indykami jest dzisiaj to, że indyki domowe zostały wyhodowane z białymi piórami, podczas gdy dzikie indyki potrzebują ciemniejszych piór, aby uzyskać lepszy kamuflaż na wolności.

Indyki wydają różnorodne dźwięki. (Zdjęcie: Sheila Fitzgerald / Shutterstock)

5. Tylko mężczyźni pożerają. Wyraźny hałas indyka jest wytwarzany tylko przez samców i jest to w zasadzie sposób, w jaki samiec może ogłosić się potencjalnym partnerom, a także, mam nadzieję, odstraszyć innych samców. Ptaki obu płci wydają wiele innych dźwięków, w tym stukanie, mruczenie i skowyty. Możesz posłuchać ich próbek na stronie internetowej National Turkey Federation.

6. Jeśli nadal nie możesz odróżnić samic indyków od samców indyków, sprawdź ich kupę. Nie musisz zbliżać się do indyków, aby dowiedzieć się, jaki jest ich seks. Zamiast tego poczekaj, aż ptak wykona swój interes, a następnie sprawdź odchody. Jeśli ptak pozostawił prosty, długi stołek w kształcie litery J, jest to samiec. Jeśli stołek jest trochę bardziej spiralny, to kobieta.

Dzikie indyki są zwinnymi biegaczami i lotnikami. (Zdjęcie: Photo Spirit / Shutterstock)

7. Nie daj się zwieść ich rozmiarowi i zabawnemu kształtowi: dzikie indyki są szybkie. Na lądzie lub w powietrzu dzikie indyki mogą nadążyć za tobą. Te indyki mogą osiągać prędkości do 25 km / h na lądzie i 55 km / h w powietrzu. Mogą jednak latać tylko około 100 metrów. Mówimy tu tylko o dzikich indykach; udomowione indyki - te, które hodujemy do jedzenia - są zbyt ciężkie, aby latać, ale wciąż mogą biegać ... trochę.

8. Przydatne jest latanie, ponieważ dzikie indyki grzebią na drzewach. Bardziej prawdopodobne jest, że zobaczysz dzikie indyki na ziemi, ale w nocy te ptaki kierują się na gałęzie drzew, by usiąść. Wykop ich szpony głęboko w gałęzię, co utrudnia uwolnienie ich od wiatru. To dobra technika przetrwania.

9. Nigdy nie lekceważ snooda. Zarówno indyki płci męskiej, jak i żeńskiej mają kominy, a na ich dziobach wisiała czerwona opadająca rzecz. Dla kobiet snood jest tylko odrobiną mięsa, ale dla mężczyzn jest ważną częścią hierarchii. Badanie z 1997 r. Wykazało, że dłuższe węże były atrakcyjniejsze dla kobiet i że mężczyźni z krótszymi żużlami częściej podchodzili do mężczyzn z dłuższymi.

To była długa droga, ale indyki odbiły się od krawędzi wyginięcia. (Zdjęcie: Jeffrey B. Banke / Shutterstock)

10. Ten „ptak odwagi” spotkał wyginięcie. Dzikie indyki były tak popularne, że w latach 30. XX wieku szacuje się, że tylko 30 000 osobników żyło w kontynentalnych Stanach Zjednoczonych dzięki polowaniu i niszczeniu siedlisk. Odtworzenie populacji dzikiego indyka zajęło dużo czasu i zasobów skierowanych przez Federację Turcji do państwowych agencji ds. Dzikiej przyrody. Ptaki zostaną wysłane potencjalnie tysiące mil i uwolnione do siedlisk leśnych, metoda zwana pułapką i transferem. Zajęło to ćwierć wieku, ale populacja dzikiego indyka w 2013 r. Wynosiła około 7 milionów.

11. Historia ułaskawień prezydenckich dla indyków jest nieco zagmatwana. Ułaskawienie indyka stało się tradycją Białego Domu, ale początek tej tradycji jest zaskakująco słabo udokumentowany. Abraham Lincoln mógł być pierwszym prezydentem, który oszczędził indyka, ponieważ jego syn błagał, aby ptak przeznaczony na świąteczny obiad miał takie samo prawo do życia jak każde inne stworzenie. John F. Kennedy odesłał ptaka dostarczonego przez Narodową Federację Turcji w 1963 roku, mówiąc: „Pozwolimy temu rosnąć”. Richard Nixon zaczął wysyłać indyka na małą farmę w pewnym momencie jego administracji.

Ale dopiero w administracji George'a HW Busha rozpoczęła się oficjalna ceremonia ułaskawienia w 1989 roku. Od tego czasu prezydenci co roku wybaczają jednego indyka ze stołu, często z uwagami na temat ducha Dziękczynienia. (A jeśli Barack Obama ułaskawia indyki, tata żartuje.)

Podobne Artykuły