10 najbardziej inwazyjnych gatunków ryb na świecie

Ludzie są ekspertami w pomaganiu gatunkom w przenoszeniu się z ich naturalnego środowiska na nowe terytorium. Czasami nowe siedlisko tak dobrze pasuje najeźdźcy, że wyniki są katastrofalne dla lokalnych gatunków. Dotyczy to zarówno lądu, jak i wody. Ekosystemy na całym świecie zostały radykalnie zmienione w miarę przesuwania się gatunków ryb, zarówno w przypadku komercyjnych zasobów rybnych, jak i handlu akwariami. Kiedy ryby są wypuszczane lub uciekają, często następuje kaskada zmian, czasami powodując znaczne wylesianie, przewrót w gospodarce lub upadek gatunków żyjących nad wodą.

Gatunki te są jednymi z najbardziej obfitych i elastycznych, a zatem najbardziej inwazyjnymi na planecie. Większość tych gatunków jest tak destrukcyjna, że ​​zostały wymienione w bazie danych Global Invasive Species Database zawierającej 100 najgorszych inwazyjnych gatunków obcych na świecie.

Oto 10 gatunków ryb, które sieją spustoszenie na całym świecie.

Chodzący sum

Chodzący sum to słodkowodny, oddychający sum z Azji Południowo-Wschodniej. (Zdjęcie: Wibowo Djatmiko / Wikipedia)

Chodzący sum jest gatunkiem niezwykłym. Pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej i jest w stanie „chodzić” po suchym lądzie, używając płetw i ogona, aby przewijać się między stawami. Ma obfity apetyt i różnorodne menu, od mniejszych ryb przez mięczaki po wodne chwasty i inne substancje roślinne. Dostosowania, które pozwalają mu przetrwać w swoim naturalnym środowisku, pomogły mu również rozwijać się w stawach i jeziorach, w których został wprowadzony.

Gatunek został wprowadzony na Florydzie w 1960 roku. Został również zauważony w Kalifornii, Nevadzie, Connecticut, Massachusetts i Gruzji. Chociaż chodzący sum nie stanowi znaczącego zagrożenia dla wielu rodzimych gatunków, ponieważ brodzące ptaki żerują na nich i utrzymują ich liczność, chodzący sum jest problemem wśród stawów rybnych. Ponieważ może „chodzić” ze stawu do stawu, trafia do stawów hodowlanych i biesiad na hodowanych tam rybach. Hodowcy ryb zostali zmuszeni do postawienia ogrodzenia wokół swoich stawów, aby ryby nie dosłownie weszły do ​​środka. Przez lata chodzące sumy spowodowały szkody na milionach dolarów na samej Florydzie.

Karp zwyczajny

Karp pospolity to ryba przeciwstawna, której dzikie populacje uważane są za podatne na wyginięcie, a jednak wprowadzone populacje są destrukcyjne. (Zdjęcie: Fabien Monteil / Shutterstock)

Ta ogromna słodkowodna ryba jest uważana za narażoną na wyginięcie w środowisku naturalnym, a mimo to jest również wymieniona jako jeden z najgorszych gatunków inwazyjnych na świecie. Ta sprzeczność jest spowodowana przez człowieka: została udomowiona jako stado ryb i została przypadkowo lub nielegalnie wprowadzona do stawów i jezior na prawie każdym kontynencie na świecie. Szkody wyrządzone przez karpie w ich nowych domach są ogromne.

Karmi karpie, ukorzeniając osady denne, niszcząc zanurzoną roślinność, która karmi inne gatunki, w tym inne ryby, a także gatunki kaczek. Zjadają również jaja innych ryb, powodując gwałtowny spadek populacji rodzimych ryb. Materia roślinna, którą jedzą, nie jest w pełni trawiona, co oznacza, że ​​gnije po wydaleniu i sprzyja rozwojowi glonów.

Gatunek jest tak rozpowszechniony, a jednocześnie tak destrukcyjny, że opracowano genialne sposoby pozbycia się go, w tym zarabiania przez miliony i przekształcania w nawóz, celowego narażania ich na śmiertelnego wirusa opryszczki koi i modyfikowania ich genetycznie, aby mogły produkują tylko męskie potomstwo.

Ryba Komar

Mimo swojej nazwy komary jedzą różnorodne ofiary i mogą zużywać między 42-167 procent własnej masy ciała w ciągu jednego dnia. (Zdjęcie: topimages / Shutterstock)

Nie musisz być duży, aby sprawiać kłopoty. Komary są zarówno celebrowane, jak i oczerniane. Ryba znana jest z jedzenia dużych ilości larw komarów, a tym samym zmniejszania populacji komarów i rozpowszechnienia chorób rozprzestrzeniających się przez komary. W Soczi w Rosji ryby przypisuje się zwalczaniu malarii i upamiętnia je pomnik. Gatunek ten został wprowadzony na całym świecie jako sposób walki z komarami; jednak wyniki zwykle nie są tak pozytywne jak w Soczi.

Komary nie tylko żywią się larwami komarów. W rzeczywistości umierają, jeśli jest to jedyne dostępne jedzenie. Żywią się różnymi małymi owadami i larwami owadów, a także zooplanktonem. Jedzą tyle, że konkurują z innymi rodzimymi gatunkami. Są to również małe robale, które mają skłonność do ranienia lub zabijania innych małych ryb. W Australii stanowią zagrożenie dla rodzimych gatunków ryb i żab i są uważane za poważnego szkodnika - i aby zniewagić obrażenia, nie miały wpływu na populacje komarów ani nie przyczyniły się do zmniejszenia chorób przenoszonych przez komary. W rzeczywistości na wielu obszarach, na których zostały wprowadzone, są mniej skuteczne w zwalczaniu komarów niż gatunki rodzime, które mają tendencję do niszczenia. W tych przypadkach komary są korzystne dla komarów, zmniejszając drapieżnictwo innych gatunków, które jedzą larwy komarów.

Pomimo ryzyka, jakie stanowią, nie wszyscy są tego świadomi. Na przykład kilka hrabstw Kalifornii zapewnia komarom mieszkańcom, którzy mają stojące kałuże wody na swojej posesji w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się wirusa Zachodniego Nilu.

Okoń nilowy

Okoń Nilu jest jedną z największych ryb słodkowodnych, osiągającą do 6 stóp i do 440 funtów. (Zdjęcie: smudger888 / Wikipedia)

Wprowadzenie tej ryby, pochodzącej z Etiopii, miało niszczący i kaskadowy wpływ na jezioro Wiktorii, kiedy zostało wprowadzone w 1962 roku. Różnorodność biologiczna jeziora całkowicie się załamała, a gospodarka rybacka tego obszaru zmieniła się dramatycznie, pomagając niektórym nowym przedsiębiorstwom zarobić milion w eksporcie, powodując popadnięcie wielu lokalnych rybaków w ubóstwo. Spowodowało to nawet wzrost intensywnego wylesiania. Ale zacznijmy od wpływu na samo jezioro.

Okoń Nilu zjada prawie wszystko, od skorupiaków i mięczaków po owady i inne ryby, a nawet zje własne gatunki. Jedna samica może wyprodukować aż 16 milionów jaj na raz, więc przejęcie obszaru zajmuje niewiele czasu. Uniwersytet Columbia pisze: „Gdy ryba dojrzewa, jej apetyt rośnie. To wygłodniałe stworzenie szuka teraz większych ryb niż zwykłe małe zapasy. Zdolność żerowania na rybach różnej wielkości pozwala mu zdominować wiele siedlisk i mieć katastrofalny wpływ na wiele gatunków spotyka się w miarę przemieszczania się z miejsca na miejsce w poszukiwaniu pożywienia. Wprowadzenie okoni Nilu do jeziora Wiktorii miało katastrofalny wpływ na ekosystem. Setki ryb rodzimych w tym jeziorze wyginęło, w latach 80. XX wieku, 300 z nich ryby nie istniały ”.

Wyobraź sobie jezioro bogate w setki różnych gatunków ryb, aw ciągu kilku dekad większość z nich zniknęła i dominuje tylko okoń nilowy. Efekt jest przytłaczający i rozciąga się na brzeg. Ryba jest grubsza niż rodzime gatunki ryb, więc zamiast wysuszyć ją na słońcu, rybacy muszą zapalić swój połów. Wymaga to dużej ilości drewna opałowego, co powoduje powszechną utratę otaczającego lasu, który był już pod presją - i prawdopodobny upadek gatunków zależnych od lasu. Kaskadowe katastrofalne skutki sprawiły, że znalazła się na liście jednego ze 100 najgorszych gatunków inwazyjnych na świecie.

Pstrąg potokowy

Pstrąg potokowy jest rybą słodkowodną, ​​ale potrafi przystosować się do słonej wody. (Zdjęcie: IDAK / Shutterstock)

Ten gatunek pstrąga może być ulubionym wśród rybaków, ale niekoniecznie jest ulubionym wśród innych ryb. Pstrąg potokowy pochodzi z Europy, Afryki Północnej i zachodniej Azji, ale dziś można go spotkać na całym świecie. Był to element trendu w akwakulturze, który rozpoczął się w połowie XIX wieku w Europie i od tego czasu jest przenoszony na cały świat jako popularna ryba do hodowli i rybołówstwa. Jednak jego wpływ na rodzime gatunki ryb może być problematyczny.

Pstrąg potokowy nie tylko konkuruje - i zwykle wygrywa - z rodzimymi gatunkami pstrąga, jak pstrąg potokowy i złoty, ale także konkuruje z innymi gatunkami ryb. Tam, gdzie nie konkuruje z innymi gatunkami pstrąga, istnieją dowody, że rozmnaża się z nimi. To niepokoi obrońców przyrody o skład genetyczny gatunków rodzimych. Środki ochronne, w tym ograniczenie wprowadzania lub obsadzania pstrąga potokowego, są ważnymi krokami w walce z tym gatunkiem inwazyjnym, aw niektórych przypadkach działają.

Pstrąg tęczowy

Pstrąg tęczowy zwiększa występowanie wirującej choroby wywoływanej przez pasożyta i zagraża rekreacyjnym połowom. (Zdjęcie: pu_kibun / Shutterstock)

Uraz pstrąga nie kończy się na brązowym pstrągu. Pstrąg tęczowy stanowi również problem w obszarach, w których został wprowadzony. Pstrąg tęczowy pochodzi z zachodnich Stanów Zjednoczonych, ale podobnie jak jego brązowy odpowiednik, można go teraz spotkać na całym świecie. Jest podobny do pstrąga potokowego, ponieważ jest adaptowalnym drapieżnikiem, który może konkurować z wieloma innymi gatunkami, doprowadzając niektóre do skraju wyginięcia, w tym kalifornijskiego złotego pstrąga i klenia humpback. Mogą łatwo zapełniać strumienie i powodować zmianę populacji bezkręgowców, która ma wpływ na każdy inny gatunek żywiący się bezkręgowcami. Podobnie jak pstrąg potokowy, pstrąg tęczowy może hybrydyzować z innymi gatunkami pstrąga, powodując, że rzadkie gatunki pstrąga stają się jeszcze bardziej.

Innym znaczącym problemem związanym z pstrągiem tęczowym w skali globalnej jest to, że są znaczącym nosicielem pasożyta, który powoduje wirujące choroby zarówno w populacjach łososia hodowlanego i pstrąga, jak i dzikich populacjach. Kiedyś problem występujący tylko wśród pstrągów tęczowych, rozprzestrzenił się na inne gatunki ryb.

Problem pstrąga tęczowego prawdopodobnie nie zwolni w najbliższym czasie. Są ulubieńcami wędkarzy, a amerykańskie zapasy płyną z nimi co roku.

Bas wielkogębowy

Tam, gdzie wprowadzono bas wielkogębowy, spowodowały one spadek, a nawet wyginięcie gatunków rodzimych. (Zdjęcie: Matt Jeppson / Shutterstock)

Kolejny ulubieniec wędkarzy, bas basowy z ustami, przemieścił się na całym świecie z powodu podniecenia, jakie daje ich złapanie. Zwykle toczą dobrą walkę na linii, a to dlatego, że są twardymi rybami - wystarczająco twardymi, aby walczyć z rodzimymi gatunkami. I to nie tylko zagrożone gatunki ryb; bass wielkogębowy zje małe ptaki i płazy.

Ich duży apetyt i pozycja na szczycie łańcucha pokarmowego oznaczają, że inne rodzime gatunki ryb są zmuszone do wyginięcia. Są odpowiedzialne za upadek rodzimych żab w Kalifornii, a także kalifornijskiego salamandra tygrysiego, żaby lamparta Chiricahua w Arizonie i wielu różnych gatunków ryb na całym świecie.

Mozambik tilapia

Solidna i elastyczna ryba Mozambik tilapia może stać się poważnym problemem po wprowadzeniu do nowych siedlisk. (Zdjęcie: Greg Hume / Wikipedia)

Kolejnym członkiem 100 najgorszych na świecie jest tilapia Mozambiku. Ryba ta wygrywa w akwakulturze, ale po celowym uwolnieniu do nowych siedlisk lub gdy ucieka z hodowli ryb, solidne, obfite i przystosowalne ryby mają tendencję do przejmowania kontroli. Mozambik tilapia jest wszystkożerny i może jeść wszystko, od roślin po małe ryby. Może rozwijać się w zakresie temperatur wody od niższych niż 50 stopni do cieplejszych niż 100 stopni Fahrenheita. Reprodukuje się także jak niczyja sprawa. Samice bardzo chronią swoje młode i mogą mieć kilka potomstwa w sezonie.

W Stanach Zjednoczonych wprowadzenie tego gatunku jest odpowiedzialne za upadek pustynnych szczeniąt w Morzu Salton, które jest obecnie gatunkiem zagrożonym, oraz barwena na Hawajach. Ponieważ gatunek występuje w wodach hrabstwa Dade na Florydzie, istnieje obawa, że ​​gatunek ten wkrótce zasiedli w Everglades, co miałoby straszne konsekwencje dla rodzimej przyrody.

Dziwnym zdziwieniem tilapia Mozambiku jest zagrożona we własnym zasięgu dzięki wprowadzeniu Nilu.

Wąż północny

Ryby wężowate mogą przetrwać na lądzie do czterech dni i mogą migrować na lądzie do ćwierć mili. (Zdjęcie: Wie146 / Shutterstock)

Odejdźmy od znanego pstrąga, basu i tilapii do nieco bardziej niepokojącej kategorii ryb. National Geographic napisał artykuł o tym gatunku i nazwał go Fishzilla. Snakehead może oddychać powietrzem i może żyć z wody nawet przez cztery dni, pod warunkiem, że będzie mokry. A jeśli to nie jest wystarczająco niesamowite, może podróżować przez ląd, poruszając się do ćwierć mili, szukając nowego stawu do zamieszkania. I tak, jego głowa ma kształt podobny do węża, co prowadzi do jego wspólnej nazwy.

Pochodzące z Azji i Afryki są twardymi, odpornymi rybami na szczycie łańcucha pokarmowego i brakuje im naturalnych drapieżników we wprowadzonych miejscach. W Stanach Zjednoczonych występują cztery gatunki węża, ale wąż północny zamieszkał na wolności. Ponieważ znajdują się na szczycie łańcucha pokarmowego i będą jeść wszystko, od ryb i skorupiaków po małe ssaki i ptaki, mogą powodować znaczne zakłócenia w każdym ekosystemie, do którego wchodzą. Gatunki rodzime często przegrywają z tym nowym drapieżnikiem. W sezonie lęgowym stają się wyjątkowo agresywne, chroniąc swoje gniazda, a nawet gryzą ludzi, którzy zbytnio zbliżyli się do gniazda.

Wyrządzone przez nich szkody są ogromne. Od 2002 r. Nielegalne jest posiadanie żywego węża w Stanach Zjednoczonych.

Lionfish

Po wprowadzeniu do Morza Atlantyckiego i Karaibskiego ten żarłoczny drapieżnik stał się jednym z najbardziej inwazyjnych gatunków na planecie. (Zdjęcie: Alexander Vasenin / Wikipedia)

Lionfish jest jedną z najbardziej niepokojących opowieści o inwazyjnych rybach przejmujących nowe siedliska. Istnieje dziewięć gatunków lionfish, wszystkie rodzime w wodach Indo-Pacyfiku. Jednak po uwolnieniu z akwarium przypadkowo lub celowo dwa z tych gatunków osiedliły się na Atlantyku u wschodnich wybrzeży Stanów Zjednoczonych i na całym Karaibach. Przeprowadzili się z Florydy aż na północ, do Delaware, na południe, do Brazylii i na wschód, na Barbados. Są uważane za jeden z najbardziej agresywnie inwazyjnych gatunków na świecie.

Lionfish są znane z dwóch rzeczy: długich płetw wyposażonych w jadowite kolce i nienasyconego apetytu. Ta kombinacja sprawia, że ​​jest drapieżnikiem na najwyższym poziomie, z kilkoma drapieżnikami i możliwością jedzenia prawie wszystkiego, co mieści się w jego pysku. Mogą powodować znaczny spadek różnorodności biologicznej i tak już delikatnych systemów raf, w których żyją. Zagrażają także ważnym handlowo gatunkom ryb, w tym lucjanom, grouperom i labraksom. Według National Oceanic and Atmospheric Administration: „Niestety, naukowcy NOAA doszli do wniosku, że inwazyjne populacje lwicy będą nadal rosły i nie można ich wyeliminować konwencjonalnymi metodami. Po ustaleniu najeźdźcy morscy są prawie niemożliwi do wyeliminowania”.

Możliwe rozwiązania co najmniej przycinania ich liczby obejmują umieszczenie lwiego ptaszka w menu w restauracjach, a także szkolenie rekinów do jedzenia lwiego ptasznika. Rekiny mogą jeść lionfish bez uszczerbku na skutkach jadu, dlatego od kilku lat badacze próbują szkolić lokalne populacje rekinów, które dotychczas nie karmiły się lionfish, aby uznać je za nowe źródło zdobyczy. To, czy wpłynie to w dłuższej perspektywie, czeka na debatę, ale to, że uważa się to za poważną opcję, pokazuje, jak trudna jest sytuacja.

Powiązane na stronie:

  • Top 10 gatunków inwazyjnych, które możesz zjeść
  • Inwazyjne zwierzęta egzotyczne kosztują miliardy dolarów
  • Jak być świadomym inwazyjnych roślin podczas planowania ogrodu

Podobne Artykuły